Já, það er óhætt að segja að maður sé orðinn veeel þreyttur eftir daginn! Samt alveg meiriháttar gaman í dag. Vöknuðum kl. 7 og gíruðum okkur upp og mættum í Tailwind kl. 8. Þar var skrafað saman um það hvernig við ættum að fljúga þetta flug. Þegar það var búið var skvett benzíni á flugvélarnar, sem allar voru frekar nýlegar (2002 til 2004 árgerðir), þær gerðar klárar og lagt af stað kl. 9. Stefnan var tekin í vestur og klifrað upp í 10.500 fet. Þegar þangað var komið var bara smellt á sjálfsstýringuna og slakað á, iPodinn tengdur og hlustað á Sigur Rós. Mögnuð upplifun!

Þegar nær dróg Los Angeles fór maður að sjá hvernig menguninn liggur yfir öllu. Mjög sérstakt að lækka sig í gegn um mengunarský. Flugið frá Chandler til L.A. tók rétt tæpar 4 klukkustundir, en við vorum með leiðinlegan mótvind.

Þegar við vorum búin að parkera flugvélunum var panntaður leigubíll fyrir okkur þrjú. Leigubílstjórinn sem kom var vægast sagt skrítinn. Greinilega innflytjandi, þó við vitum ekki hvaðan hann kom. Hann talaði og talaði við okkur og var hinn hressasti en jafnframt skrítnasti! Hann keyrði okkur frá flugvellinum niður á Santa Monica Pier.

Þar sáum við hina heimsfrægu Baywach strandvarðarskúra! Gaman að því. Svo fórum við í svona tívolí eða eitthvað álíka, þar sem maður gat spilað alskonar þrautir til að vinna einhver verðlaun og drasl.

Þegar við vorum búin að fá nóg þar hringdum við aftur í snar geðveika leigubílstjórann sem kom og sótti okkur. Við vorum síðan lögð af stað aftur heim frá L.A. rétt rúmlega fimm og um kl. 18:30 var komið myrkur. Á leiðinni heim klifruðum við upp í 11.500 fet, sem er það hæsta sem ég hef nokkurntíma farið í svona lítilli flugvél. Við fengum svo góðan meðbyr þannig að flugið tók rétt rúma þrjá og hálfan tíma.

Það var því mjög gott að komast loksins heim til að slaka á eftir þetta flug, því það tekur furðulega mikið á að sitja í svona hátt uppi í litlu súrefni í svona langan tíma... maður er bara frekar dasaður!